মন সাগৰে জিৰণি লয় ..

ইয়াতে সাগৰে জিৰণি লয়….
অবিৰাম বৈ যায়, নিৰন্তৰ গতি পৃথিৱীৰ বুকুত ,
সামৰি গর্ভত বহু জীৱনৰ উৎস , 
নীলাভত লুকুৱাই সহস্র প্রশ্ন
সাগৰে উত্তৰ বিছাৰে নীলিমাৰ ওচৰত,
আৰু দিগন্তৰ এচুকত ভাগৰে যুগৰে
এখন্তেক সাগৰ থমকি ৰয়,
তাতেই সাগৰে জিৰণি লয় ।

শ শ নদী বিলীন হয়,
সাগৰৰ বুকুতে বহু দেশ বিদেশৰ
বিভীন্ন সমুদ্ৰকান্তাৰ মিলন হয়,
কিন্তু কিমান আৰু সামৰিব নীল সাগৰে ?
কিমান নিচুকাব নৈক নীলা অৰ্ণৱে ?
সাগৰো আজি নাযায় বৈ,
হঠাৎ থমকি জিৰণি লয় ।

মহানগৰীৰ আবর্জনাবোৰেৰে
মলিয়ন কৰে নিজৰ দেহা,
গর্ভৰ তৈল -খনি উজাৰি দি
সমৃদ্ধ কৰে মানৱৰ বেহা,
হ’লেও কৃতজ্ঞ নহয় মানুহ…….
উৰ্মিমালীৰ কিন্তু আক্ষেপ নাই,
পিছে বৃদ্ধ সাগৰৰ বুঢ়া শৰীৰ
অনিচছা স্বত্তেও স্থবিৰ হয়,
থমকি সাগৰে জিৰণি লয় ।

সমুদ্রৰ জলোচ্ছাস আৰু 
মনৰ জোৱাৰে
লয় বিৰতি ;
পিছে দুয়োৰে গত্যন্তৰ কাহানিও নাই……
মন ভাগৰে, সাগৰ ভাগৰে,
মাজে মাজে মন সাগৰে জিৰণি লয় …
কিন্তু আগুৱাই যায় সময়ৰ সোঁতত
বিনা অভিযোগে, সংগোপনে…
কেতিয়াবা পৃথিৱীৰ উদাৰ বুকুতে
সাগৰ অকণমান থমকি ৰয়,
আৰু তোমাৰ মৰমৰ বিশাল ছাঁয়াতে
মোৰ মনেও জিৰণি লয় ।